Wejście w to miejsce nie było proste. Moja artystyczna droga była i momentami wciąż bywa kręta, wyboista, pełna zakrętów, prób, potknięć i walki. Spotkałem po drodze wiele trudnych sytuacji i ludzi, którzy nie zawsze wierzyli, nie zawsze wspierali, czasem wręcz powstrzymywali. Ale dziś wiem jedno: z armią ludzi dobrej woli za plecami da się przebić każdy mur, rozświetlić każdy tunel i wypłynąć z każdej mgły.

Dlatego moje serce pęka z wdzięczności.

Dziękuję organizatorom Żurawi za stworzenie przestrzeni, w której słowo, działanie i pasja mogą wybrzmieć pełniej. Za Waszą pracę, za Wasze oczy otwarte na ludzi kultury, za Wasze serca, które potrafią widzieć więcej.

Dziękuję laureatom i nominowanym jesteście żywym dowodem, że sztuka w naszym regionie pulsuje, oddycha, płonie. Oglądać Wasze działania to jak patrzeć na fontanny światła. To zaszczyt stać obok Was.

Dziękuję wszystkim moim reżyserom, nauczycielom, przewodnikom, mistrzom i tym, którzy sami nawet nie wiedzą, jak bardzo mnie zmienili. Dzięki Wam w chwilach zwątpienia wiedziałem, że warto iść dalej.

Dziękuję moim aktorom każdej scenie, każdym próbom, każdemu uśmiechowi i każdej wspólnej ciszy. Bez Was nie byłoby ani teatru, ani mnie w tym miejscu. Jesteście współautorami mojej drogi.

Ta nagroda nie jest moja!

To nagroda wszystkich, którzy dmuchają w moje żagle możliwości, pomagając mi wpływać na głębokie wody, kiedy ja sam czasem nie wiem, czy wystarczy mi sił, by złapać wiatr.

I wreszcie dziękuję mojej rodzinie i przyjaciołom. Wasza miłość, cierpliwość i obecność to najpotężniejszy kompas, jaki można dostać. Bez Was nie dotarłbym nawet do połowy tej podróży.

„Nie chodzi o to, aby mieć skrzydła.

Chodzi o to, aby przestać wierzyć w to, że nie potrafisz latać.”